«Да гатэля ехалі больш за двое сутак»
- 4.09.2026, 12:04
Беларуска з’ездзіла ў Грузію аўтобусам і падлічыла ўсе выдаткі.
Смачная ежа, крышталёва чыстае мора і таксі ўдвая таннейшае, чым у нас. Мінчанка Аляксандра Калантай у ліпені паехала аўтобусам у Грузію і распавяла MYFIN пра выдаткі і ўражанні.
Дарога, пражыванне і сняданкі — 465 даляраў
У шумны Батумі беларуска ехаць прынцыпова не хацела і выбрала прыгарадны пасёлак Гоніо, размешчаны амаль на мяжы з Турцыяй, які славіцца старажытнарымскай крэпасцю I стагоддзя і самым чыстым морам у рэгіёне. Тур, які ўключаў дарогу з пражываннем і сняданкамі, каштаваў 465 даляраў. Яшчэ 300 рублёў трэба было заплаціць за турыстычную паслугу.
— Выязджалі ў шэсць вечара ў нядзелю, а ў гатэлі ў Грузіі былі ўжо а шостай раніцы ў сераду. За гэты час адну ноч правялі ў транзітным гатэлі ў Расіі. Мяжы, дарэчы, прайшлі вельмі хутка. Туды — за 3 гадзіны 20 хвілін, назад — за паўтары гадзіны.
У нас быў заключаны дагавор з турфірмай Zefir Travel. У кошт 10-дзённага тура ўваходзілі таксама некалькі экскурсій. Жылі ў гатэлі «Вояж» у двухстах метрах ад мора.
Хоць сняданкі і былі па прынцыпе «шведскі стол», меню разнастайным назваць было нельга: штодня падавалі амаль адно і тое ж. Затое на абед або вячэру Аляксандра выбірала нешта цікавае, чаргуючы ўстановы з грузінскай і еўрапейскай кухняй.
— Цэны былі вельмі розныя, усё залежала ад рэстарана. Напрыклад, у рэстаране «Белы дом» пяць хінкалі, салата і ліманад абышліся мне ў 29 лары (каля 33 рублёў. — Заўв. рэд.), а ў Elle толькі салата і ліманад каштавалі ўжо каля 50 лары (56 рублёў. — Заўв. рэд.). Смачна і нядорага елі грузінскую кухню ў рэстаранах «Белы дом» і «Фарэлевы бар Арол».
Інтэрнэт за ўсю паездку — 17 даляраў
У Гоніо Аляксандры вельмі спадабалася: водар стагоддзевых эўкаліптаў, крышталёва чыстая вада і горы, што навісаюць над морам.
— Тры гады таму я адпачывала ў Кабулэці, і там таксама было цудоўна. Для сябе зрабіла такое параўнанне: калі плануеце шмат падарожнічаць па розных мясцінах, дык зручней спыняцца ў Кабулэці. А калі хочацца спакойна адпачываць у адным месцы і час ад часу ездзіць у Батумі, то лепш выбіраць Гоніо. Адзінае, чаго мне там не хапала, — гэта рынку, дзе можна было б купіць недарагую садавіну і набраць смакаты дадому.
У паездцы беларуска разлічвалася карткамі VISA «Альфа-Банка» і VISA «Прыорбанка». На інтэрнэт за ўсю паездку патраціла 17 даляраў, набыўшы eSIM на 5 ГБ праз міжнародны сэрвіс Airalo.
Калі патрэбна было таксі, карысталася «Яндэкс Go» з прывязанай беларускай картай. Праз дадатак выходзіла значна выгадней, чым карыстацца паслугамі мясцовых таксістаў-бамбілаў. Часам паездка абыходзілася ўдвая танней, чым на аналагічную адлегласць у Мінску.
— Адзін з дзён мы ездзілі з Гоніо ў Батумскі батанічны сад (уваход 25 лары). На зваротным шляху мясцовыя кіроўцы прасілі амаль у два разы больш, тлумачачы гэта тым, што ім потым яшчэ вяртацца назад.
Не абышлося без непрыемнасцей. Па дарозе ў Батанічны сад кіроўца не гаварыў па-руску і паспрабаваў удакладніць, да якога ўваходу нам трэба. З-за моўнага бар’ера ўзнікла непаразуменне: ён прывёз нас да іншага ўваходу, і кошт паездкі пералічыўся, і замест 24 лары атрымалася 40. Было непрыемна.
У астатнім цэны былі больш чым прымальныя. Асабліва здзівілі паездкі па горных дарогах: за 10 хвілін шляху кошт мог складаць усяго 4 лары, хаця насамрэч ехаць даводзілася даўжэй праз вузкія дарогі і мноства крутых паваротаў.
Крэпасць Гоніо — 15 лары, дэндрапарк Шэкветылі — бясплатна
Экскурсіі ад турфірмы ўключалі ў сябе аглядную па Батумі з прагулкай на катэры і паездку ў Тбілісі і Мцхету.
Дарогай турысты спыняліся каля Жынвальскага вадасховішча і на агляднай пляцоўцы, дзе можна ўбачыць зліццё двух рэк. За 15 лары Аляксандра наведала крэпасць Гоніо і бясплатна — дэндрапарк Шэкветылі, які спадабаўся больш за Батанічны сад у Батумі: уваход вольны, а апроч прыгожых раслін можна ўбачыць фламінга, паўлінаў і іншых жывёл.
— У Тбілісі самастойна падняліся на незвычайным фунікулёры — гэта абышлося ў 25 лары. З дадатковых экскурсій мы куплялі толькі адну — паездку на Гоміс Мта. Яна каштавала 130 лары, у кошт уваходзілі трансфер і пікнік, які фактычна замяніў нам і абед, і вячэру. З дадатковых выдаткаў у гэты дзень былі: 10 лары на трансфер у Батумі і назад, 6 лары на прыбіральні і яшчэ 6 лары на ваду і марозіва. На жаль, з надвор’ем на Гоміс Мта нам не пашанцавала. Асноўнай мэтай было ўбачыць знакаміты захад сонца над воблакамі, але замест гэтага мы каля пяці гадзін правялі ў шчыльным тумане. Аднак я зусім не шкадую, што паехала. У нас сабралася выдатная кампанія з Беларусі і Казахстана, таму сумаваць не даводзілася, а прыгажосцю гор удалося насалодзіцца, нават нягледзячы на надвор’е.
Уся паездка — каля 1160 даляраў
Аляксандра ўважліва падлічыла ўсе выдаткі. У Грузіі на ежу і забавы яна патраціла амаль столькі ж, колькі каштаваў сам тур: 453 даляры. У транзіце па Расіі сышло 3642 расійскія рублі: на гарачае харчаванне 2032, на слодычы і ваду 1530, яшчэ 80 — на платныя прыбіральні.
— Прыпыноў на гарачае харчаванне было ўсяго адзін-два разы на дзень, таму вялікіх выдаткаў не атрымалася. Ды і пасля пастаянных перакусаў у дарозе шмат есці не хацелася. Даражэйшым за большасць астатніх прыёмаў ежы апынуўся хот-дог на запраўцы. За хот-дог, латэ і эклер я аддала 797 расійскіх рублёў, тады як у сталоўцы бульба з соусам, вінегрэт і чай абышліся ўсяго ў 320 рублёў.
Выніковая сума паездкі атрымалася каля 1160 даляраў.
— Падчас адпачынку я прымала рашэнні хутчэй сэрцам, таму не магу сказаць, што шкадую пра нейкія выдаткі. Але, калі глядзець аб’ектыўна, многім людзям не патрэбныя паездкі выключна на таксі, штодзённая арэнда лежакоў або вячэры ў прыгожых, але дарагіх рэстаранах.
Што ўзяць у дарогу
Паездка, лічыць мінчанка, на 100% была вартая сваіх грошай. Дзякуючы таму, што атрымалася зэканоміць на дарозе, выйшла больш патраціць на забавы, экскурсіі і смачную ежу. Уражанняў засталося шмат. І нават галоўная складанасць аўтобуснага тура — адсутнасць паўнавартаснага начнога сну — зусім іх не зацямніла.
Да таго ж падарожніца падрыхтавалася: узяла ў дарогу плед, падушкі для шыі і ног, маску для сну і кампрэсійныя панчохі.
— Яшчэ можна ўзяць берушы, бо ў аўтобусе заўсёды ёсць нейкі фонавы шум. Але такі фармат падарожжаў падыходзіць не ўсім. Магчыма, калі-небудзь я і сама адмаўлюся ад аўтобусных тураў, але прычына будзе толькі адна — фізічная стома ад доўгага знаходжання ў дарозе і пастаянны недахоп сну.
Ваенна-Грузінская дарога — гэта тое, дзеля чаго сапраўды варта ехаць у аўтобусны тур. Калі з усіх бакоў цябе атачаюць велізарныя горы неверагоднай прыгажосці, ты перастаеш адчуваць стому ад дарогі і разумееш, што гэты момант застанецца ў памяці назаўсёды.